Eens bloeiden in het rozenperk
de rode rozen statig sterk.
Een schoonheid die het oog verrukte,
als nu maar niemand ervan plukte..
Maar – somber spoor van Gods geweld –
één sterke stengel werd geveld.
Vóór hij tot volle bloei kon komen,
werd reeds het leven hem ontnomen.
De and're rozen in het perk
staakten hun vreugdebrengend werk.
Zij kenden nog slechts één verlangen:
hun kopjes stil te laten hangen.
Maar zie, de grote Hovenier
sprak op een dag: Verheft u fier!
d' Ontnomen roos, die al zijn schoonheid
nu in het paradijs tentoonspreidt,
zal bloeien tot in eeuwigheid.
Geen hagel, storm of wintertijd,
geen aardse plagen kunnen deren
de rozen in de Hof des Heren.
Jelly Verwaal
